Wakacje cd.

A jednak... zgodziłem się, żeby Lusia pojechała jeszcze na trochę, bo bardzo tego chciała. Przygotowała się do wyprawy solidnie. Wzięła wody dla ochłody.

Bo od Tosi miała wiadomość, że upał nieznośny.

A tymczasem... Lało, lało i lało. Czas spędzała w betach,

pod ławką,

rzadko była okazja, żeby wdrapać się na dach i rozejrzeć po okolicy.

Albo pełnić wartę patriotyczną.

Dosia i Tosia "zajadały" porę deszczową chrupkami.

A my z Maćkiem spędzamy czas po staremu i bodaj czy nie mamy lepiej niż dziewuchy włóczykije.

Ale spoko, podobno wraca słońce :)

Powoli kończy się lato...

Wiele z niego nie użyliśmy. Trochę smutne było. Lusię uprosiłem i została w domu.

Że ja ją kocham szalenie, to już wiecie.

Ale i Maćkowi przypasowało jej towarzystwo. Obserwowałem ich z góry.

Przynajmniej mnie się nie czepia, buc jeden.

Tosia ma najlepsze lato. I wcale nie jest sama.

Ma cichego adoratora Stefana.

Króciutkie wspomnienie

Pamiętacie dereń Mamy? Zobaczcie, jak się bujnie rozrósł. Będzie nam Ją zawsze przypominał. Naszą Mamę najlepszą pod słońcem :)

Upały

No i wykrakałem. Lusia została, bo... zachorowała. Miała wysoką gorączkę i ogólnie było z nią kiepsko. Leczy się dzielnie. W szpitaliku "Pod kratą".

Tymczasem nastały afrykańskie upały. Tosia na działce była okrywana zimnym kompresem.

Dosia wśród traw próbowała szukać schronienia.

Nawet jaszczurka wskoczyła do miski dla ochłody.

My w domu radziliśmy sobie każdy po swojemu. Ja tam ciepełko lubię, więc zażywałem kąpieli słonecznych na drapaku.

A jak się przegrzałem, szedłem pilnować butów – tam, gdzie słońce nie dochodzi.

Lusia i Maciek okazali się odporni, rzadko opuszczali swoje legowisko.

Zostanie Lusia?

Już wydobrzała, ale wynegocjowałem jeszcze tydzień. Dobrze nam razem. Właściwie po co ma wracać na działkę? Znów się pokaleczy.

Razem śpimy.

Pijemy wodę wespół

i z osobna.

Przyglądam się, jak modeluje.

Fajna jest Lucha i fajnie być razem :)

Lusia w domu

Doigrała się. Ma ranę i musi ją wyleczyć, więc zaległa w domowym szpitaliku.

Ja się cieszę, bo z Maćkiem już mi się trochę nudziło. Bucowaty i się wywyższa. Powiada, że jak dostanie gramofon, to będzie słuchał płyt, hehe.

Lusia na razie się regeneruje. 

Towarzyszę jej.

O, widzicie, już odżywa :)

Slow, czyli zwolnij

Tak radzi nasza Mama. My, koty, akurat to wiemy. Raczej nigdy i nigdzie się nie spieszymy. No, chyba że gonimy np. za ptaszkiem. Jak widać, też z pełną gracją :)

Ale generalnie żyjemy slow i mamy czas na wszystko.

Na pospanie

pojedzenie

upajanie się przyrodą

 świeżą wodą

szumiącą trawą

plażingiem w krzakach

Kontemplujemy życie w wolnym rytmie. Wprawdzie dopiero co podśmiewałem się z leniwców... ale tak naprawdę dobrze nam z tym :) Jesteśmy spokojni i szczęśliwi.

A ci dziwni ludzie wciąż pędzą i pędzą. Dokąd? I po co? Nie rozumiem.